2006 tarihinde Diyarbakır’da polis saldırısı sonucu yaşanan toplumsal olaylarda 14 kişi öldürüldü. Ancak 14 yaşlarındaki iki çocuk Enes Ata ve Mahsun Mızrak’ın katili polisler aradan geçen 14 yılda devletin bütün mekanizmaları tarafından korundular.
Katil polislerin korunmasını, delillerin yok edilmesini, görmezden gelmeleri Gökçer Tahincioğlu T24’teki yazısında gözler önüne serdi.
Kaybedilen deliller, altı yırtık delil torbaları, Valilik yasakları, zaman aşımları derken geçen 14 yılı Tahincioğlu şöyle yorumladı:
“Gazeteciler, tüm bu gelişmeleri yazdı. Yer yerinden oynamadı, kimse utanmadı. Mağduriyetin sadece belli bir kesim için geçerli olabileceğini düşünen ve sadece iktidar karşıtlığından “eleştirel” pozisyon alan, sadece belli davalarla, belli isimlerle ilgilenenler de sesini çıkartmadı.
Sadece katil yaratılmadığını görüyorsunuz. Bir bebeğin bütün hücrelerine yavaş yavaş faşizmin, ayrımcılığın, adaletsizliğin, vicdansızlığın nasıl yerleştirildiğini ve o bünyeden nasıl sökülüp atılamadığını fark ediyorsunuz.”
